Bahar aylarının verimli toprakları içinde iki tohum yan yana yatıyormuş.

Tohumlardan biri diğerine, “Ben büyümek istiyorum!” demiş, “Köklerimi altımdaki toprağın derinliklerine ve filizimi yeryüzüne göndermek istiyorum… Baharın müjdecisi tomurcuklarım açılsın istiyorum… Güneşin sıcağını yüzümde, sabahın tatlı dokunuşunu yapraklarımda hissetmek istiyorum!”

Ve büyümeye başlamış tohum.

İkinci tohum ise, “Ben korkuyorum” demiş. “Köklerimi altımda yatan toprağın derinliklerine gönderirsem, karanlıklarda beni neyin beklediğini bilemem. Üstümdeki toprağı zorlayıp yeryüzüne çıkmaya çalışsam, filizlerim zarar görebilir. Hem tomurcuklarım açmaya başladığında üzerlerinde salyangozlar gezip, onları yemeğe kalkarsa? Ya tomurcuklarım açılıp, çiçeğe dönüştüklerinde küçük bir çocuk beni koparıverirse? Yo, hayır. En iyisi burada kalıp beklemek. Büyümek için belki daha güvenli bir zaman bulabilirim.”

Ve ikinci tohum beklemeye başlamış.

O sırada yumuşamış olan bahar toprağını eşeleyen bir tavuk bulmuş ve bir lokmada yutuvermiş onu…

Riskleri göze almaktan ve büyümekten korkanları yaşam bir anda yutuverir.

***

Haçtan dönüş yolunda iki rahip bir dere yatağına ulaşırlar. Burada en güzel giysilerini giymiş, ne yapacağını bilemez halde dolaşan bir kadınla karşılaşırlar. Dere yüksek olduğundan nasıl karşıya geçeceğini düşünmektedir. Giysilerinin ıslanması pek hoş olmayacaktır. Rahiplerden biri, telaşa fırsat vermeden, kadını sırtına alır ve derenin karşısında geçirir. Sonra da kuru bir yere bırakır.

Rahipler daha sonra yollarına devam ederler. Diğer rahip bir saat kadar sonra sızlanmaya başlar: “Kadına dokunmak doğru değil. Kadınlarla yakın temasa geçmek bizim kurallarımıza aykırı. Sen nasıl olur da rahiplik kurallarına aykırı davranırsın?”

Kadını taşıyan rahip önce sessiz sessiz yürümesine devam eder, ama sonra dayanamayıp, “Ben onu sırtımdan indirip derenin kıyısına bırakalı bir saat oldu. Sen neden hala taşıyorsun?” diye yanıt verir.

***

Bir başarının koşulları her zaman çok basittir.

Bir süre için çalışın.

Bir süre için dayanın.

Her zaman inanın ve

Hiçbir zaman geri dönmeyin.

Çin Bambu ağacının yetişmesi, olumlu ısrar için güzel bir örnektir.

Çinliler bu ağacı şöyle yetiştirir.

…önce ağacın tohumu ekilir, sulanır gübrelenir.

Birinci yıl tohumda bir değişiklik olmaz.

Tohum yeniden sulanıp gübrelenir. Bambu ağacı ikinci yılda da toprağın dışına filiz vermez.

Üçüncü ve dördüncü yıllarda her yıl yapılan işlem tekrarlanarak bambu ağacı sulanır ve gübrelenir.

Ancak inatçı tohum bu yılda da filiz vermez.

Çinliler büyük bir sabırla beşinci yılda da bambuya su ve gübre vermeyi sürdürürler.

Ve en sonunda beşinci yılın sonlarına doğru bambu yeşermeye başlar ve altı hafta gibi kısa bir sürede yaklaşık 27 metre boyuna ulaşır.

Akla gelen ilk soru şudur:

Çin bambu ağacı

27 metre boyuna altı haftada mı,

Yoksa beş yılda mı ulaşmıştır?

Bu sorunun yanıtı

Tabii ki beş yıldır.

Büyük bir sabırla ve ısrarla beş yıl süresince sulanıp gübrelenmeseydi ağacın büyümesinden, hatta var olmasından söz edebilir miydik?

KAYNAKLAR

Köroğlu, E. (2006). Ruh Sağlığınız İçin Akılcı Düşünme. Ankara: HYB Yayıncılık.